Het Afscheidsbericht

Soms zijn gevoelens groter dan woorden. Op momenten van afscheid weten we vaak precies wat we voelen, maar vinden we niet altijd de juiste woorden om dit uit te spreken of neer te schrijven.

Daarom biedt thuis van verbinding ondersteuning bij het opmaken van een persoonlijk afscheidsbericht, herdenkingstekst, levenswoord of laatste boodschap.

Deze woorden kunnen geschreven worden door de persoon die zijn of haar eigen afscheidtraject doorloopt, maar evengoed door familieleden, vrienden of andere dierbaren die hun gevoelens, herinneringen en dankbaarheid willen delen.

Samen luisteren we naar verhalen, herinneringen, karaktertrekken, kleine gewoontes en bijzondere momenten die iemand hebben gemaakt tot wie hij of zij was. Vanuit deze gesprekken geven wij vorm aan een tekst die recht doet aan het leven, de liefde en de unieke persoonlijkheid van de betrokken persoon.

De tekst kan gebruikt worden tijdens een afscheidsviering, een uitvaart, een herdenkingsmoment, een herinneringsboekje of een persoonlijk afscheid tussen dierbaren. Wie dat wenst, kan de tekst zelf voorlezen. Wanneer dit emotioneel te zwaar aanvoelt, kunnen wij deze woorden met respect, warmte en sereniteit voorlezen, namens de familie of als woorden die de overledene zelf heeft nagelaten.

Wij willen een brug zijn tussen mensen en woorden. Tussen wat gevoeld wordt en wat gehoord mag worden. Tussen liefde die blijft bestaan en herinneringen die een plaats verdienen. Want soms is een afscheid niet alleen een einde, maar ook een laatste kans om uit te spreken wat voor altijd in het hart zal blijven leven.

Een mens omzetten in woorden

Ogen die konden spreken zonder woorden. Ogen die luisterden. Ogen die zagen wat soms niet werd uitgesproken.

Wie haar kende, weet dat ze niet alleen luisterde met haar oren, maar met haar hele wezen. Niets was voor haar te veel. Niets was te groot. Niets was te ingewikkeld.

Als iets vandaag niet opgelost raakte, dan was er morgen. En als het morgen niet lukte, dan kwam er wel een andere dag. Want één van haar vaste overtuigingen was: “Alles heeft of gebeurt met een reden.” Het waren niet zomaar woorden. Het was een levenshouding. Een houvast in moeilijke tijden en een anker wanneer het leven haar uitdaagde.

Sarah was mama.

Mama van Jonathan, Tabitha en Ismaël, die zij al vroeg in haar zwangerschap moest loslaten, maar die voor altijd een plaats in haar hart bleven innemen. Zij droeg hen mee in haar liefde, haar verdriet, haar verlangen en haar herinneringen. Daarnaast was zij mama van Eline en Matthias, die uitgroeiden tot warme, liefdevolle jongvolwassenen. Voor hen vocht ze. Voor hen stond ze op. Voor hen bleef ze doorgaan wanneer het leven zwaar werd.

Want haar pad was niet altijd gemakkelijk. Ze botste op muren. Ze kende teleurstellingen. Ze kende verdriet, onbegrip en zorgen. Maar telkens opnieuw koos ze ervoor om verder te gaan. Niet omdat ze geen pijn voelde, maar omdat haar liefde groter was dan haar pijn.

Ze wilde haar kinderen niet alleen liefde geven. Ze wilde hen veiligheid geven. Geborgenheid. Een thuis waar ze altijd mochten terugkeren. Het leven liep voor Sarah niet over rozen. Maar aan het einde van iedere strijd plukte ze telkens opnieuw de bloemen die haar sterker maakten. En met elke overwinning groeide haar kracht, haar wijsheid en haar begrip voor anderen. Sarah leefde vanuit haar gevoel.

Ze had een sterke intuïtie. Haar hoofd stond zelden stil. Haar hart evenmin. Ze zocht naar betekenis, naar verbinding en naar antwoorden. Ze geloofde dat groei vaak ontstaat in moeilijke momenten. Ze durfde vragen te stellen. Ze durfde anders te denken. Ze durfde haar eigen weg te volgen. Soms rebels. Soms koppig. Maar altijd trouw aan zichzelf.

Ze vond kracht in haar spiritualiteit en voelde zich gedragen door haar gidsen en engelen. Voor haar waren zij een bron van steun en vertrouwen tijdens de vele bergen en dalen die zij bewandelde. Toch bleef haar grootste trots altijd haar familie. Haar kinderen. Haar stiefzoon. Haar schoonkinderen. En bovenal haar kleinkinderen. Zij waren het licht in haar ogen en de warmte in haar hart. Toen ze over hen sprak, sprak ze met een liefde die iedereen kon voelen.

Sarah was een warme vrouw. Een zachte vrouw. Maar ook een vrouw met vuur. Ze kon geraakt worden. Ze kon boos worden. Ze kon haar emoties tonen. Maar wat haar bijzonder maakte, was dat ze altijd opnieuw het gesprek aanging. Ze wilde begrijpen en begrepen worden. Ze zocht verbinding, zelfs wanneer het moeilijk was.

En dan waren er de dieren. Als klein meisje wist Sarah al wat ze later wilde worden. Dierenarts. Ze hield van dieren met heel haar hart. Alleen was er één probleem: ze kon zich niet voorstellen dat ze ooit een dier pijn zou moeten doen.

Dat gevoel van zorgzaamheid heeft haar nooit verlaten. Het kreeg gewoon een andere vorm. Ze koos voor een leven waarin ze mensen hielp. Waarin ze zorg gaf. Waarin ze luisterde. Waarin ze anderen ondersteunde wanneer zij het moeilijk hadden. En zo raakte ze doorheen de jaren vele harten.

Tot op een dag ook haar eigen hart werd geraakt. Door Chris. Wat begon met woorden van liefde groeide uit tot een levenspad dat zij samen mochten bewandelen. Een pad van warmte. Van stiltes die geen woorden nodig hadden. Van samen dragen. Van samen groeien. Van samen leven Met hun kinderen aan hun zijde en later ook hun kleinkinderen, die telkens opnieuw nieuw leven, vreugde en verbondenheid brachten.

Sarah had een groot hart. Groot genoeg om velen een plaats te geven. Niet alleen mensen vonden hun weg naar haar hart, maar ook dieren. Als het van haar afhing, had ze waarschijnlijk ieder dier dat hulp nodig had in huis genomen.

Tot groot plezier… en soms lichte wanhoop… van Chris en de kinderen. Maar dat was Sarah. Ze zocht verbinding. Tussen mens en dier. Tussen mensen onderling. Tussen het zichtbare en het onzichtbare. Tussen het hoofd en het hart. Ze moedigde mensen aan om zichzelf te ontdekken. Om hun eigen waarheid te vinden. Om hun pijn niet weg te duwen, maar onder ogen te zien. Om te helen. Om te groeien. Om zichzelf lief te hebben.

En misschien is dat ook de boodschap die zij vandaag aan ons zou willen nalaten: Zoek niet altijd buiten jezelf naar antwoorden. Durf naar binnen te kijken. Durf te voelen. Durf te helen. Wees zacht voor jezelf.

Want pas wanneer je voor jezelf zorgt, kan je er werkelijk zijn voor een ander. Dat is misschien wel één van de mooiste lessen die Sarah ons heeft gegeven. En die liefde… Die warmte… Die kracht…

Die blijft voortleven in iedereen die haar heeft mogen kennen.

Dat is wat wij bedoelen wanneer we zeggen dat we een mens helpen omzetten in woorden.

Wij luisteren naar verhalen, herinneringen, kleine details en grote momenten. Naar wat iemand deed, maar vooral naar wie iemand was.

Van daaruit ontstaat een persoonlijk levenswoord dat niet alleen vertelt over een leven, maar het ook even opnieuw voelbaar maakt voor iedereen die luistert. Want wanneer de juiste woorden worden gevonden, blijft iemand niet alleen herinnerd. Dan wordt die persoon opnieuw even aanwezig.